ৰাম চন্দ্ৰ শৃংখলাৰ এই আমোদজনক তৃতীয়খন গ্ৰন্থত লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা হৈছে। অন্ধকাৰক বাদ দি পোহৰৰ কোনো উদ্দেশ্য নাই বা এনেকৈও কব পাৰি যে খলনায়ক অবিহনে নায়ক ৰূপী দেৱতাসকলৰ কি কাম ? খ্ৰী: পূ: ৩৪০০ ৰ ভাৰতবৰ্ষ এখনি অশান্তি,দাৰিদ্র আৰু বিশৃঙ্খলাৰে পৰিপূৰ্ণ দেশ। অধিকাংশ মানুহ নীৰৱে সকলো সহ্য কৰি থাকে আৰু তাৰে কিছু বিদ্ৰোহী হয় যিয়ে এখন উন্নত বিশ্বৰ বাবে যুদ্ধ কৰি থাকে আৰু কিছুৱে নিজৰ বাবে । তাৰে মাজৰ এজন হল 'ৰাৱণ' , এটি শক্তিশালী কিশোৰ জলদস্যু যি সাহস, নিষ্ঠুৰতা আৰু ভয়ংকৰ সংকল্পৰে পৰিপূৰ্ণ । পুৰুষ সমাজত সৰ্বকালৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হোৱাৰ হাবিয়াস, সকলো মহানতাক জয় কৰা, লুটপাত কৰা আৰু সৰ্বত্ৰ অধিগ্ৰহণ কৰাৰ মানসিকতা, যাক তেওঁ নিজৰ অধিকাৰ বুলি ভাবে । ৰাৱণ বৈপৰিত্যৰ এনে এজন মানুহ যি নৃশংস হিংস্ৰতা আৰু পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ জ্ঞানেৰে পৰিপূৰ্ণ। তেওঁ এনে এজন মানুহ যিয়ে প্ৰতিদান অবিহনে ভাল পায় আৰু অনুশোচনা বিহীন ভাবে কাৰোবাক হত্যা ও কৰিব পাৰে। সৰ্বকালৰ আটাইতকৈ জটিল , হিংস্ৰ, আবেগপ্ৰৱন আৰু নিপুণ পুৰুষৰ ওপৰত ৰচিত এখনি মহাকাব্য আমিশ ত্ৰিপাঠীৰ 'ৰাৱণ'। অসমীয়াত সাৱলীলভাবে অনুবাদ কৰিছে খামমুন ফুকনে। দীপক কুমাৰ ৰয়ৰ কণ্ঠত প্ৰাণ পাই উঠা 'ৰাৱণ' এতিয়া শুনক একমাত্ৰ ষ্টৰীটেলত।